No Impact Man: Het Ritme van een Zachtere Trommel

Bron

Iets uit mijn dagboek dat ik schreef tijdens mijn No Impact jaar:

Een paar maanden geleden begon het te regenen terwijl Isabella op mijn schouders zat. Verbazingwekkend genoeg waren er genoeg taxi’s die dag op 6th Avenue, maar No Impact betekent geen taxi’s, dus ik deed mijn best in de worsteling met de wind en mijn paraplu en liep naar huis.

Isabella begon te huilen. Ik probeerde de paraplu wat schuiner te houden zodat hij haar beter zou bedekken, maar ze huilde alleen maar harder. Toen waaide de paraplu om door een windstoot, de regen stroomde over ons heen en Isabella werd stil. Ik kreeg de paraplu weer omhoog en ze begon weer te huilen. Het duurde een paar blokken en deze handeling een aantal keer herhalen voordat ik het eindelijk begreep. Isabella huilde niet omdat ze nat werd; ze huilde omdat ze de regen wilde voelen.

Een andere keer wilde ik haar meenemen naar het park. Ze drentelde wat naast me. We waren nog geen half blok opgeschoten toen ze stopte. Ze tikte tegen een kettinkje dat aan een brandkraan hing zodat het heen en weer bewoog. Ik wilde dat ze mee kwam en ze begon te huilen. Ik gaf toe en ze liep terug naar het kettinkje. Ze keek hoe het ophield met slingeren en gaf er toen weer een tikje tegen. Ik wilde snel naar het park zodat we plezier konden maken. Waarom duurde het zo lang voordat ik door had dat Isabella het al naar haar zin had?

Er zijn twee ritmes hier in New York. Het eerste is het natuurlijke ritme: dat waarbij je nat wordt in de regen en waarbij het lang duurt voordat je ergens bent omdat je erheen loopt. Het tweede is het snellere ritme van liften en metro’s en bezorgjongens en mobieltjes en nooit een moment hebben om na te denken. Het is het verschil tussen het ritme van klassieke muziek en dat van techno.

Tijdens het No Impact experiment, waarbij ik de auto’s en machines die het leven efficiënter maken op gaf, moest ik afscheid nemen van het snellere ritme. Ik vergeet het soms, maar waar mijn kleine regenliefhebster & Zen-meester Isabella me aan herinnert als ze me afremt is dat het niet zo is dat er geen muziek meer is. Om de zachtere noten van de klassieke muziek te ontwaren moet je alleen stoppen de techno te willen horen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s